Ana içeriğe atla

Kayıtlar

Mart, 2023 tarihine ait yayınlar gösteriliyor

Brekkie-Moda

  Sadece 1 hafta olmuş öykü yarışmasına öykü gönderme heyecanı yaşayalı. Hayır, oturup sonuç açıklanmasını beklediğimden değil şaşırmam. Gerçekten şu an sadece bunu bekliyor olmak çok iyi olurdu. Fakat biz başka işimiz yokmuş gibi evlenmeye karar verdiğimiz için Çiğdem sevinç sürelerini biraz bölmek durumunda kaldı. Yüzük şaşkınlığına iki gün, oyundaki performansa iki gün, eski dostumla sohbete sıkıştırılmış iki saat. Bir de dünyanın en güzel kruvasanlı kahvaltıları, sosisleri geçti aradan ne bileyim uzun uzun salıncaklarda sallandım onlara yirmili dakikalar. Alışkın değilim yaşamaya 🙂 Hem yaşamakla meşgulken yazmak aaa Beşiktaş’ta bir saat buldum kendime, o arada yazdım bulduğum bir deftere bir şeyler. Güzel bir öykü girişiydi, yarım kaldı hatta yirmi dakika yazdım muhtelemelen. Bir ara bir Antep restoranında Ercan-Nazan Kesal’ı gördüm ve daha bir sürü sevdiğim önemli insanı. Yeni insanlar tanıdım, şarkılar söyledim iki tane iki saat sürdü bu kısım da. O kadar şey oldu ki bunu du...

Alyans

 Artık alışmam gereken bir şey var : "Harala, gürele!" Yani koşturmaca en azından içsel koşturmaca benim normalim oldu. Bir haftada bu kadar şey yaşamak da ne bileyim. Millet seyahatlerini filan yazar, ben duygusal atmosferimin dolaylarında yaşıyorum dünya üzerindeki zamanı. Tek istediğim yazı yazmak ve yazıda kalmak. Yazıda yola devam etmek. Yaşarken gerçekten bu denli kolaylığı azalıyor mu? Yazmak için sıkılmak mı gerek? Sıkıcı bir atmosferde yaşamak? Neden koşuyorum İstanbul'da yaşamak ve yazmak için? Kim bilir?  -Eski dost selamı, haftanın vurucu yanlarından biriydi. Biri nasıl da yıllarca süren yokluğuyla canınızı oyabilirken öyle bir anda varlığıyla omzunuza dokunabiliyor? İlginç. Varlığı daim olsun, içimi rahatlattı.  -Bir başkası da var zannedilirken o denli yok. Belki ya da aslen kimse yok. Ben de bilemiyorum. Ağlayarak günlüğüme yazarım artık.  -Bir evim olma ihtimali var artık ve de bir eşim. Evet, evet dedim. Aynen böyle durum. Açık açık yazmadıkça ya da ...

İki Yıl Sonra

Burayı terk edeli iki yıl olmuş. Kendime yolculukla geçen iki yıl. 12.03.2023 22:33 Büyük hayallerle çıktığım Erasmus yolculuğum, bir tahliye uçağı içinde sona erdi. Geçirdiğim enfeksiyon ve panik halinde kullandığım ilaçların bitmesi, halsizlik, yalnızlık takatimi tüketmişti. Yine de İstanbul'a iniş yapar yapmaz pişman olmuştum. Sanki dönerken saatlerce tren yolculuğunu ben yapmamış, tahliye uçağına binmek için elçilikle bağlantı kurup bin bir zahmete ben girmemiş gibiydim.  Oradaki dayanağım Benjamin benden önce ayrılmış ve duvarlar günler boyunca üstüme üstüme gelmişti. Şimdi bakıyorum da kendime yaslanacak onca şey varken ne kadar kırılgan ve çaresizmişim. Yazıya dönmem uzun bir zaman aldı. Şimdi ise elimde öyküler, kurgular, senaryolar nereye sığacağımı şaşırıyorum.  Benjamin'in Avusturalya'dan iç sesini dinleyip gelmesi ve Romanya'da olduğum 45 gün boyunca bana reiki enerjisi ile şifa vermesi oldukça kıymetli bir öykü oldu hayatımda. Tokyo'ya gidebilecekken Ro...