Günlük Aydınlanmalar

Adaya aynı gün bir Türk ve bir İspanyol veda etti :D Kaleye mi demeliyim? Buranın merkezi kocaman bir kalenin altı, üzeri ve çevresini kapsıyor. Gerçekten çok etkileyici bir genişlik ve derinlik hissi veriyor. Ayrıca şehrin tamamı da yıldız biçiminde. Bu kapı kale girişlerinden biri. Çok geniş ve ihtişamlı. Ancak maalesef 20 derecelik havada bile neredeyse bomboş. Burada Corona vakası 82 kişiye ulaşmış durumda. Romanya başbakanı da karantina altında. Çevre ülkelere giriş çıkış olmadığı gibi eğer şehirden ayrılırsak 31 Mart'a kadar kaldığımız yurda geri dönemeyeceğimizi açıkladılar. Türkiye gibi burada da okullar online sistem üzerinden devam edecek. Ancak benim için biraz tatil modu hakim. Bugün arkadaşımızı gara uğurlamaya gittik ve dönerken şehrin hiç görmediğim ancak bence en güzel yerinden döndük. Çok güzel bir cafeye kısacık uğradık.  Şimdilik sadece lavabonun yanındaki minnoşluğu ekleyeyim. Yine gezerken evlerin bahçelerine, pencerelerine, mimarisine bakakaldım. ...

Dün gece Türkiye'den ilk Corona virüsü teşhisi konulduğuna ilişkin açıklamayı odada birkaç Türk öğrenciyle dinledik. Ben de dün ilk kez İnsan Hakları dersi hocasıyla konuşmaya gitmiştim ve hoca senatonun Perşembe günü toplanacağını, ülkede bugünden itibaren ilk-ortaokul-liseler ve kreşlerde tatil ilan edileceğini, şimdilik derslerin ertelenme ihtimali olduğunu belirtmişti. Açıkçası ben de Türkiye'de dönme durumum olur mu, aslında dönsem de buradan alacağımı aldım vb. şeyler düşünüyordum. Bir yandan orada ofis, işler varken burada zamanı boş geçirmek suçlu hissetmeme neden olabiliyor çünkü.  Çok hızlı ve çok verimli bir hafta geçirdim. Burası Eskişehir'in 2004'te gittiğim ilk hali gibi. Yani çok fazla yüksek bina yok mesela, ne bileyim büyük alışveriş merkezleri ya da aşırı süslü mekanlar da yok. Hatta sokakta insan dahil olmak üzere etrafta pek bir şey de yok :) Ancak kendi atmosferini yaratırsan son derece keyif alınabilecek, huzur bulunabilecek ve kendini geliştirebi...

 Buraya geleli dört gün oldu. Gece yurda geldim ve gelene kadar haberleştiğim kızlar çok sıcak karşıladı. Yatak yorgan serildi, sohbetler edildi yerleşildi ama uyuyamadım bir türlü. Heyecan mı stres mi anlamadığım bir şekilde bir iki gün tam olarak dinlenemedim. Ertesi gün buradaki rehberim Nicoleta ve Denis ile okula geldik. Bir hemşireye corona kapıp kapmama ihtimaline karşı biraz bilgi verdik ve bir cafeye oturduk. Uzun uzun sohbet ettik. Ekoloji, feminizm, dinler. Nicoleta hukuk öğrencisi ve ekolojist feminist olduğu için gerçekten çok rahatladım. Çünkü yurtta bazen Fenerbahçe marşı ile uyanilabiliyor :) seviyeyi tutturabilmek önemli yani. Uzun bir sohbet sonra yemek faslı ve dinlenme ile geçti zamanim. Detayları uygun bir zamanda ballandıracağım. Ertesi gün Sibiu'dan Erasmus ekibi geldi yaklaşık 80 kişilik. Orsa gelen türklerle de tanıştık. Ayrıca yukarıdaki kaleyi, katedrali, çevreyi gezdik. Pazar bütün gün tek başına harika bir şehir turu yaptıktan sonra bugün ise kayıt,...

Vizeyi aldıktan sonra son birkaç ay içerisindeki hummalı süreç daha da hızlandı. Birkaç gün uçuş tarihini netleştiremesem de bir şekilde son güne yani bugüne (5 Mart 2020'ye) geldim. Son gün, son dakikalardaki doktor randevuları, havaşa ucu ucuna yetişmem(iyi ki dostlar, komşular var), evden çıkmadan on dakika önce uyap üzerinden dava açmaya çalışmam... Sanki şu anda yolda olan ve Alba Iulia'ya yaklaşan ben o değil de bir başkasıyım. Havaalanında son anda euro hesabı açtırmam (açamamışım meğer çünkü o kadar bankaya gidip gelmeye), uçağa "anonsla" yetişmem yetmiyormuş gibi Bükreş'e geldiğim saatte, Alba'ya tren ve uçak olmayacağını okuldakilerin son andaki yazışmaları ile ögrenmem gerçekten muhteşemdi. İner inmez valizleri alıp bir telefon hattı edindim. Ama bugün Bükreş'te kalıp yarın otobüse binecek olsam bile o valizleri fazladan bir sefer dahi taşıyacak takatim yoktu. Hattı aldığım yerdeki muhteşem güleryüzlü ve Türkleri seven, Türkçe filmleri seven (...