Ana içeriğe atla

Kısaca ilk 4 gün


 Buraya geleli dört gün oldu. Gece yurda geldim ve gelene kadar haberleştiğim kızlar çok sıcak karşıladı. Yatak yorgan serildi, sohbetler edildi yerleşildi ama uyuyamadım bir türlü. Heyecan mı stres mi anlamadığım bir şekilde bir iki gün tam olarak dinlenemedim. Ertesi gün buradaki rehberim Nicoleta ve Denis ile okula geldik. Bir hemşireye corona kapıp kapmama ihtimaline karşı biraz bilgi verdik ve bir cafeye oturduk. Uzun uzun sohbet ettik. Ekoloji, feminizm, dinler. Nicoleta hukuk öğrencisi ve ekolojist feminist olduğu için gerçekten çok rahatladım. Çünkü yurtta bazen Fenerbahçe marşı ile uyanilabiliyor :) seviyeyi tutturabilmek önemli yani. Uzun bir sohbet sonra yemek faslı ve dinlenme ile geçti zamanim. Detayları uygun bir zamanda ballandıracağım. Ertesi gün Sibiu'dan Erasmus ekibi geldi yaklaşık 80 kişilik. Orsa gelen türklerle de tanıştık. Ayrıca yukarıdaki kaleyi, katedrali, çevreyi gezdik. Pazar bütün gün tek başına harika bir şehir turu yaptıktan sonra bugün ise kayıt, fotoğraf vb işler için koşturdum. Şu an az zamanım var ancak elbette hikâyelerim bir dolu. Şimdilik görüşmek üzere.

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Yengeç Adımları

 Bir yazı alıştırması yaptık eşimle birlikte. Buraya belki denemek isteyen olur diye not bırakmak istedim.  Bir kişiyi anket soruları ile anlatmak aslında alıştırmanın özü.  1- Memleketiniz olmayan bir yerde doğduğunuz doğru mu?  -Evet 2- İlk çocuk musunuz?  -Hayır 3- Son çocuk musunuz?  -Evet 4- En küçük çocuk musunuz?  -Evet 5- Daha sonra memleketinizde uzun yıllar yaşadığınız doğru mu?  -Evet      Bu şekilde başlayan bir sorular silsilesi ile sevdiğim birini anlattım, o da yanımdaydı.      O da kendi soruları ile bir yazı yazıyordu. Böylece geçen yarım saatin nasıl aktığını anlamamış, günün yorgunluğunu ve hayatın yüklerini attığımızı bilmiyorduk o sırada.      Daha sonra yazdıklarımızı birbirimize okuduk. Yazı hocamız, yazdıklarımızı sesli okumanın gücünden, bir dinleyici olmasının öneminden söz etmişti. Başta çekingen, tutuk, saygılı okumalarımız; birden hayret ve sürprizli bir yolculuğa dönüştü. B...
1 yorum
Devamı

Alyans

 Artık alışmam gereken bir şey var : "Harala, gürele!" Yani koşturmaca en azından içsel koşturmaca benim normalim oldu. Bir haftada bu kadar şey yaşamak da ne bileyim. Millet seyahatlerini filan yazar, ben duygusal atmosferimin dolaylarında yaşıyorum dünya üzerindeki zamanı. Tek istediğim yazı yazmak ve yazıda kalmak. Yazıda yola devam etmek. Yaşarken gerçekten bu denli kolaylığı azalıyor mu? Yazmak için sıkılmak mı gerek? Sıkıcı bir atmosferde yaşamak? Neden koşuyorum İstanbul'da yaşamak ve yazmak için? Kim bilir?  -Eski dost selamı, haftanın vurucu yanlarından biriydi. Biri nasıl da yıllarca süren yokluğuyla canınızı oyabilirken öyle bir anda varlığıyla omzunuza dokunabiliyor? İlginç. Varlığı daim olsun, içimi rahatlattı.  -Bir başkası da var zannedilirken o denli yok. Belki ya da aslen kimse yok. Ben de bilemiyorum. Ağlayarak günlüğüme yazarım artık.  -Bir evim olma ihtimali var artık ve de bir eşim. Evet, evet dedim. Aynen böyle durum. Açık açık yazmadıkça ya da ...
Yorum Gönder
Devamı

This time we'll take it slow

Uzun zamandır yazmak istiyordum şeklinde klişe bir cümleyle başlayacağım; zira 15-20 yıl kadar uzun bir zaman, bir hayali ertelemeyi nitelendirmek için hayli kafi bence. Bir de kuvvetle muhtemel'i bir yere sıkıştırırsam keyifli bir giriş yapmış olacağım sanırım. Başlıkta yazdığım gibi neden olmasın? Hayatının son iki senesini, "içinde kalanlar listesi"ni temizlemeye ayırmış ve belki de 15 senesini "kendini erteleme"ye ayırmış bir insan olarak artık enginlere sığmam bloglara taşarım :) Elimdeki zaman "kısıntısı" maalesef duygularım, bedenim, hayatım ve hatta arkadaşlarım arasındaki ilişki ve dengeyi yakalayamıyor. Sürekli bir yerlere bir şeylere notlar, şiirler, alıntılar kaydediyor, sonra da: "Öldüğümde bunları sakladığımı görüp gerizekalı olduğumu düşünecekler" diye hayıflanıp duruyorum. Tabii ki hayıflandığım, "öldüğümde" kısmı oluyor. Tamam, sonra sakladığım şeyleri ergence bulacaklarını da düşünüyor olabilirim, peki. Ama be...
Yorum Gönder
Devamı